OVER KIM — MAKER ACHTER INDIGO DEPT.

Ik ben Kim Martens, maker en bedenker achter Indigo Dept., een atelier in Scharwoude, Noord-Holland.

Hier werk ik met kleding en textiel met betekenis: kleding van iemand die je mist, baby- en kinderkleding, een jas waar een heel leven in lijkt te zitten of dat ene stuk stof dat om onverklaarbare redenen nooit weg mag.

Ik ontwerp en maak daar Herinnerdingen van: persoonlijke objecten, nieuwe kledingstukken en andere vormen waarin het oorspronkelijke textiel herkenbaar blijft.

Mijn vertrekpunt is meestal niet: wat kunnen we hiervan maken?

Eerst wil ik weten wat er eigenlijk bewaard moet blijven.

Die manier van kijken komt niet alleen uit mijn werk met textiel. Als mindfulnesstrainer en trainer Rouw en Verlies leerde ik aandacht geven aan wat ergens aan vastzit, zonder daar meteen iets mee te hoeven.

Een zak. Een versleten plek. Een knoop. Een rafel. De vorm waarin iemand altijd rondliep. Soms iets wat nauwelijks aan te wijzen is, maar toch precies net dát wat het onderscheid maakt.

En daar begint voor mij het interessante deel.

Ik heb iets met spullen die niet netjes afsluiten.

Kledingstukken die blijven hangen.
Stoffen die terug de doos in gaan.
Jeans die officieel klaar zijn, maar daar zelf nog geen overtuigend argument voor hebben gegeven.

Sommige dingen worden niet bewaard omdat ze handig zijn.

Ze worden bewaard omdat ze ergens aan vastzitten.

Aan een lichaam dat erin bewoog.
Aan een kind dat eruit groeide.
Aan een tijd die voorbij is.
Aan iemand die je mist.
Aan jezelf, maar dan een eerdere versie.

Ik vind dat fascinerend: hoe een stuk textiel ineens meer kan dragen dan stof alleen.

Precies daar begint mijn werk.

Het start niet bij een strak plan.
Niet bij perfect nieuw.
Niet bij “we maken er gewoon iets leuks van”.

Ik begin liever met kijken.

Naar een verkleurde vouw.
Naar rafels, vlekken en plekken met praatjes.
Naar stiksels, labels en sporen van gebruik.
Naar alles wat laat zien: dit materiaal heeft nog praatjes en is zeker nog niet klaar.

Mijn achtergrond ligt in textiel, kunsteducatie en makerschap. Ik leerde kijken naar materiaal, naar constructie, naar wat iets technisch kan — maar ook naar hoe mensen beginnen, twijfelen, vasthouden of juist te snel de schaar pakken.

Later kwam daar aandachtstraining bij. Niet de wierookvariant. Meer de nuttige kant: vertragen, opmerken, niet meteen alles oplossen met paniek en een Pinterestbord.

Die combinatie neem ik mee in Indigo Dept.

Ik kijk technisch naar stof, vorm, slijtage en stevigheid.
Maar ook naar waarom iets bewaard wordt.

Want een kledingstuk met betekenis vraagt om meer dan een leuk idee.
Het vraagt om iemand die durft te kijken voordat er iets van gemaakt wordt.

Niet om het oude weg te werken.
Juist niet.

Ik wil dat je blijft zien dat iets gebruikt is. Gedragen. Vastgehouden. Meegegaan. Misschien zelfs een beetje mishandeld door het leven, de wasmachine of een kind met dubieuze motoriek.

Indigo Dept is mijn manier om dat kantelpunt serieus te nemen.

Wat stil lag, mag weer vorm krijgen.
Met zijn geschiedenis er nog in.

Want sommige dingen hoeven niet terug naar vroeger.

Ze mogen verder.